Van de voorzitter: Meedoen

‘Instant gratification’: dat iemand onmiddellijk wordt beloond voor een inspanning, zelfs al tijdens die inspanning. Je meldt je aan als lid van de VVD en je wordt onmiddellijk opgenomen in een warm bad van liberale vrienden die je omhelzen als je voor het eerst binnenkomt op een bijeenkomst en die je onthalen als een lang gemiste kameraad van ver en lang geleden. Je politieke talent wordt direct herkend en érkend en ze bieden je nog die avond een politieke functie aan van enig gewicht – 

Zo gaat het inderdaad niet. 


Meedoen wordt wel verward met meelopen, en dat zijn heel verschillende dingen. Meedoen om het meedoen vonden mijn ouders iets treurigs en ze hadden gelijk. Maar ze bedoelden meelopen. Meelopen gaat over volgen van anderen, iets waar bij ons thuis op werd neergekeken: je volgt alleen je eigen pad. De traditionele ‘spring jij in de sloot als je vrienden dat doen’ casus gebruikten mijn ouders daar graag voor.

Meedoen gaat over samen met anderen iets doen. Mee willen doen aan het besturen van de overheid en zo het vormgeven aan de samenleving vereist dat je politiek actief moet worden en dat kan op veel manieren. Je kunt een actiegroep starten rondom een bepaald onderwerp of je er bij een aansluiten. Je kunt meningen publiceren. Je kunt een politieke partij oprichten, of lid worden van één die goed past bij jouw overtuigingen. Mee willen doen betekent hoe dan ook dat je er op uit moet, dat je met mensen in contact moet treden om ze te overtuigen, te helpen, om met ze aan het werk te gaan om iets te bereiken, en daar zelf heel actief een hand in te hebben: meedoen gaat vooral over doen, over beslissen en in ultimo over leiden. Het gaat zeker niet over volgen.

De eerste keer dat ik aanschoof bij de VVD Rijswijk was tijdens een politiek café. Er stonden een man of 20 en een spreker, ik weet eigenlijk niet eens meer wie. Ik kende helemaal niemand. Ik bestelde een kop koffie aan de bar, knikte vriendelijk naar wat mensen en ging maar zitten op een kruk om naar de spreker te luisteren. Het was geen bruisende avond  en ook geen warme ontvangst. Eigenlijk was er om eerlijk te zijn niet zoveel aan. Ik wilde graag meedoen, maar dat ging niet vanzelf. Duidelijk geen instant gratification.

Binnen de Rijswijkse VVD voeren wij een beleid dat er op gericht is om de afdeling een politiek karakter te geven, een inclusief gezelschap en een actieve vereniging te laten zijn. We spannen ons in om nieuwe mensen die willen meedoen zo hartelijk mogelijk te ontvangen, een plek te geven in de organisatie als zij dat willen en door activiteiten te organiseren te zorgen dat er ook echt wat valt te beleven. Maar dat is niet gemakkelijk. Het blijft een gezelschap dat in elkaar heeft geïnvesteerd, zo’n lokale afdeling van de VVD, een kliek, en dat dus niet automatisch heel uitnodigend is naar nieuwelingen die dan vluchtige voorbijgangers lijken te zijn, maar die misschien wel gewoon afhaken door de lauwe ontvangst door die kliek. 

Meedoen gaat ook over volhouden, blijven komen, weten dat er tijd van je gevraagd wordt, en ook vasthoudendheid. Zo’n partij, zo’n groep mensen, zo’n kliek dus, wil graag overtuigd raken van jouw overtuiging. 

Waarom wilde ik meedoen? Om nieuwe vrienden te maken, om nieuwe ideeën op te doen, om nieuwsgierigheid naar de besturing van de overheid te bevredigen, om de leuke tijd die mensen met elkaar hebben in de VVD. En toch wel degelijk vooral ook om mee te doen aan het besturen van de overheid en zo aan het vormgeven van de samenleving. Instant gratification kan wel degelijk, het heeft alleen een onverwachte vorm. De reis zelf is de bestemming. De inspanning is de gratificatie, maar daar kom je pas achter als je het aan het doen bent. Je komt er achter als je meedoet.


Met vriendelijke groet,

René Siccama Hiemstra,
voorzitter