Zomercolumn - Cri de coeur

Als je in Rijswijk een auto deelt en een parkeervergunning wilt hebben, dan moet je je verplicht inschrijven bij de Vereniging voor Gedeeld Autogebruik. Het lidmaatschap kost 20 euro per jaar voor zowel de lener als de uitlener (dus 40 euro per jaar). Wat krijg je daar dan voor? Een 'bewijs' dat je autodeler bent. Een amateuristisch printje van 1 A4-tje. De gemeente vindt dat je hiermee officieel autodeler bent en pas dan kun je een parkeervergunning krijgen. Krijg je nog meer voor die 40 euro? Ik zou ook nog profiteren van een slimme verzekering. Heb ik daar om gevraagd? Zoals ik ook niet op voorhand en verplicht(!) het 'Autodelen' wil propageren, hetgeen ik doe als ik lid word van deze Vereniging.

 

Waarom verplicht de gemeente mensen om lid te worden van deze vereniging? De gemeente denkt hiermee fraude tegen te gaan. De drempel wordt ermee verhoogd, volgens de gemeente. Het feit dat iedereen die maar betaalt het bewuste printje krijgt, maakt dat die drempel nu niet bepaald erg hoog is. Is waarschijnlijk ook niet nodig, want ófwel mensen frauderen bewust en dan is iedere drempel te omzeilen danwel zijn de meeste mensen te goedertrouw en maakt het allemaal weinig uit. De mensen die in Rijswijk in het vergunningengebied wonen en een parkeervergunning aanvragen hebben hier gewoon recht op (en mogen zelfs een onbeperkt aantal vergunningen aanvragen). Dus welke fraude wordt er nu precies bestreden?

 

Kortom, u merkt wel dat ik deze verdubbeling van kosten voor de parkeervergunning voor een klein deel van de Rijswijkers, tamelijk onzinnig en gemakzuchtig vind.

 

Wat ik nog intrigerender vind is hoe de gemeente bij deze vereniging is uitgekomen. Slechts 7 andere gemeentes doen zaken met deze club. Wie zit hier nu achter? Een ledenvergadering is er nog nooit geweest. Wie in Rijswijk heeft de selectie gedaan? Op welke gronden? Met wie heeft men gesproken? Pas zeer recent is er een volledig bestuur en een nieuwe bestuursvoorzitter (terwijl het parkeerbeleid medio 2016 werd uitgewerkt!). Mailcontact met de Vereniging heeft mij geleerd dat de administratie van de Vereniging (oorspronkelijk) via een andere organisatie liep. De Leden kunnen overigens slechts per e-mail communiceren met de Vereniging. De Vereniging was in elk geval tot voorjaar 2017 niet telefonisch te benaderen. Lekker handig voor oudere mensen. Op dit moment overigens geeft de site aan “In verband met de zomervakantie zijn wij van 17 juli tot 1 augustus minder goed bereikbaar. Het kan langer duren voor u per e-mail antwoord krijgt en mogelijk zijn wij niet alle dagen telefonisch bereikbaar. Van 1 augustus tot 13 augustus is ons kantoor gesloten. Wij helpen u graag weer vanaf 14 augustus." Maakt een zeer professionele indruk, vindt u niet?

 

Er zijn blijkens de door mij opgevraagde 'jaarstukken' zo'n 2000 betalende leden (in 8 gemeenten). Leden dus die gedwongen worden lid te worden van een obscure organisatie, gevestigd aan de prestigieuze Keizersgracht te Amsterdam. De Vereniging levert dus ca. 2000 printjes a raison van 40.000 euro. Dat is goede handel!

 

Los van deze persoonlijke ervaring (en frustratie) is het bovenstaande epidemisch. Op hetzelfde prestigieuze adres aan de Keizersgracht 264 in Amsterdam staat 16 Stichtingen, verenigingen en bedrijven ingeschreven. Vast met 'goede en nobele' doelen in de Missie. En, ring gaat de kassa, de subsidie en gedwongen winkelnering stroomt binnen.

 


De oneindige geldstroom die de overheid, en dus ook Rijswijk, doet toevloeien naar al dit soort clubjes is zorgwekkend. Je begint bijvoorbeeld een stichting 'Groen Verbroedert’. Schrijft een projectplan waarbij "… door middel van duurzaam groene expressie een proces van interculturele verbroedering en diversiteitsbeleving op gang wordt gebracht"…, en de buit is binnen. Dat bij de zomeractiviteit dan vervolgens anderhalve man en een paardenkop komt opdraven (waarvan doorgaans in Rijswijk tenminste 3 wethouders, diverse begeleiders van de Stichting, vast nog wel een lokaal raadslid en verder 2 deelnemers uit de doelgroep) maakt dat er in de evaluatie zeker sprake zal zijn van een geslaagde activiteit. En als 'groen', 'duurzaamheid' of ‘armoedebestrijding’ als thema 'op' is, dan schakelen we gewoon over op 'sport', 'gezondheidsbevordering' of -op dit moment en vogue ‑'voorkomen van radicalisering' of ga zo maar door.

Ik geef toe, ik doe velen tekort met deze cynische beschouwing. Maar dat neemt niet weg dat ik mij blijf verbazen over het gemak waarmee overheidsgeld, uw en mijn geld, wordt uitgegeven danwel uit de zak wordt geklopt voor tal van Nobele Doelen. Hiermee wordt een politiek correcte maakbaarheids­-en goede doelen-industrie op gang gehouden. Of er ooit enig resultaat wordt bereikt -of er bijvoorbeeld inderdaad meer 'verbroedering' is of bijvoorbeeld de deelnemers aan een gezondheidsprogramma inderdaad gezonder zijn- zullen we nooit weten, want dat is vrijwel niet te meten.

 

Het werkt bijvoorbeeld als volgt: de gemeente wil iets aan gezondheidsbevordering doen. Sport is gezond. Sport verbindt. Weet je wat, we geven geld aan de Stichting Sportbevordering Haaglanden (of hoe ze ook mogen heten) en daarmee doen we aan gezondheidsbevordering. Tot zover het budget reikt! Op = op. Komt de doelstelling 'gezondheid' of 'verbinding' dichterbij? Wie zal het zeggen? Maar het zijn Goede Doelen en we hebben toch budget?

 

Nog erger vind ik de zeer regelmatige berichten over bestuurders van dit soort clubjes, die zichzelf schaamteloos verrijken en met de verenigingscreditcard privé-inkopen doen. Opvallend ook dat familie, vrienden en bekenden vaak in het bestuur zitten of als toeleverancier van de stichting werkzaam zijn. De website wordt in elkaar geknutseld door de zoon van de voorzitter en de communicatie wordt gedaan door het adviesbureau van de broer. De verbouwing van het kantoorpand door de handige neef die aannemer is en de onvermijdelijke computers en software (die natuurlijk eerst nog moet worden ontwikkeld) worden geleverd door de beste vriend van de penningmeester. En dat is natuurlijk geen liefdewerk-oud papier! Ook opvallend dat er vaak dubbelfuncties zijn; dat bijvoorbeeld de voorzitter van de stichting ook een salaris als projectmanager of iets dergelijks van dezelfde stichting ontvangt.

 

Het zijn bovendien vaak dezelfde mensen die elkaar de bal toespelen. Kijk bijvoorbeeld eens naar de mensen die in Amsterdam betrokken zijn bij het bestrijden van radicalisering. Ik denk dat u kunt raden wat de gangbare politieke voorkeur binnen deze maakbaarheidsbolwerken en

verheffingsindustrie zal zijn!

 


De VVD is en blijft zeer terughoudend ten aanzien van gemakzuchtig subsidiebeleid. Zoals de VVD ook van mening is dat het eindeloos geld verstrekken aan clubjes met Nobele Doelstellingen vaak een schaamlap is om als gemeente daadwerkelijk verantwoordelijkheid te nemen of om de ongemakkelijke waarheid te vermijden dat sommige zaken niet maakbaar zijn. Evenzo leveren de genoemde clubjes vaak de 'expertise' op een bepaald gebied. De clubjes leveren ook vol enthousiasme adviseurs en onderzoekers voor kadernota's en onderzoeksrapporten. Dikke adviseurstarieven worden opgestreken voor rapporten en adviezen die van dubieuze oppervlakkigheid blijk geven en bovendien vaak "zoek-en-vervang"-sjablonen zijn, die bol staan van de politiek correcte brochureteksten.

 

Dat de bestuurders van deze clubjes danwel de adviseurs die deze organisaties leveren vervolgens rondrijden in de duurste automobielen lijkt niemand vreemd te vinden. Dat dezelfde bestuurder waarschijnlijk volgend jaar de Stichting Bestrijd Eenzaamheid heeft opgericht laat zich ook wel raden. Of heet die club Bevordering interculturele Bewustwording in de strijd tegen Radicalisering in Rijswijk? Of Groene Bomen die tot aan de Hemel groeien...Gelooft u het zelf? Hou daar mee op!

 

Prettige vakantie!

 

 

Arthur Sterk, fractie-voorzitter

 

*Behoudens de genoemde Vereniging voor Gedeeld Autogebruik, betreft het fictieve voorbeelden. Iedere gelijkenis berust op toeval!